NÛÇE CİWAN
Şehit Faraşîn Sozdar’ın kaleminden günlüğüne dökülenleri sizlerle paylaşıyoruz:
“Yeni başlangıçlar yapmak belki de en zor şeylerden bir tanesidir. Bu bir yazı yazmak bile olsa böyledir. Elime aldığım günlüğü nereden başlayıp nasıl yazacağım konusunda zorlanıyorum. Yine de benden geriye kalacak şeylerden bir tanesi de bu günlük olacağı için bana ait duygular, düşünceler fiziki varlığım gibi yaklaşmam gerektiğini çok iyi biliyorum. Duygularımı, düşüncelerimi fiziki varlığım ile sınırlı bırakmamalı bei var eden ölümsüzleştiren duygularımı, düşüncelerimi yaratmalı. Kendimi yengiye bırakmamalıyım. Tabii kendimi yaratmalıyım her şeyden önce. Onun için var eden duygular ve düşünceler var. Beni ben yapan ya da yapacak olan mücadelem önündeki bütün engelleri kaldırmalı. Onun için yaşama dair tüm soruların cevabını kendimde aramalı, kendimde bulmalıyım. Bütün kötülükleri bir daha dirilmeyecek şekilde yok etmeliyim. Ve yasını tutmamalıyım. En gizli ve cesaretli soruları sormalı ve cevabını bulmadan yaratmadan rahat yatmamalıyım. Kendi yaşamımı yaratmalıyım, başkalarının bana sunduğu yaşamı yaşamak yerine, özgürlük ölçüleri üzerine bir yaşamın sahibi olmalı ve insanlara sunmalıyım. Bana ait olan bir şeyler mutlaka olmalı.
Çarcella kadar temiz, çıkarsız. Çarçella kadar karşılıksız aşık olmak isterim. Bakarken içimin titrediği, yiğit olmayana geçit vermeyecek kadar yalçın uçurumlar gibi birbiri ardına dizilen duyguları büyütmek isterdim. Yüreğimde uçurumlar omuz omuza o kadar asi ve yalçın ki ben bile ulaşamıyorum. Belki ulaşsam kim bilir beni nereye savuracak. İnsan yüreğinde tırmanamayacağı uçurumların olmasına izin vermemelidir. Bir uçurum insanı kanatlandırır. Çarcella’nın uçurumlar çok asi ve bir o kadar da kanatlandırıcıdır. Zirvelerine ulaşınca insan çok farklı duygular hissediyor. Emek vermezsen çıkamaz, tutku dolu olmadıkça ona ulaşamazsın. Ona ulaşmak için onu sevmek lazım. Yani katıksız çıkarsız, yalansız ve dolansız.
Şate kadar duru, Laverok kadar güzel kokulu ve martı kadar gizemli olmalı. Doğarken yüreğinde güneş, dağların ardında değil bulutların içinde süzülmelidir, tıpkı martı gibi. Dört mevsimi yaşamalıdır yürek. Bir yandan her şeyin üzerini örten insanı hasret bırakan karlı kış, bir yandan gizlenmek uğruna yüzyılların buzullarına dahi kafa tutacak kadar asi, renk vermeye, yaşamaya açık bir baharı, bir yandan da kutsal topraklara sonsuz sarılan, sevdalı yüreklerin yaktığı ateş kadar yakıcı bir yaz. Diğer bir yandan ise herşeyini yitirmiş, delice estiği rüzgarı ile sonbaharı yaşatıyor.
Benim yüreğimde şu an 4 mevsimi birlikte yaşıyor. Bir yandan ateşi ve karı, bir yandan da fırtına ve baharı. Zorlanıyorum, bu durum beni oldukça zorluyor. Yürek 4 mevsimi yaşamalıdır, yaşamaya gücü yeterse yaşamalıdır. Yoksa ya fırtına da savrulursun ya kara kışta donarsın ya da baharına aldanırsın ondan sonra kopacak olan fırtınayı düşünemezsin bile. Bir çoğumuz öyleyiz zaten. Her şey bahar tadında olsun isteriz. Bazı şeyleri her zaman güzel ve yaşanır görürüz. Her zaman için bu baharla yaşamak isteriz. Onun için hep yaşayabileceğimizi zannederiz. Baharı biraz yaşadıktan sonra bir ateşe yakalanarız, kaçmaz bir çok zaman ölümle dans ederiz. Ancak ateş dansını herkes bilmez.
Sema yoldaş gibi onun sırrını çözenler, onunla sonsuz yaşayabilirler. Biz ise bilmediğimiz için yanarız geriye küllerimiz kalır. Ya kendimizi heval Viyan gibi küllerimizden yaratırız ya da fırtınalar kasırgalar eser bir iz bile kalmaz. Yoktan var etme insana has bir özellik değildir. Duygularını eğitmemiş biri açısından bu daha keskindir. Sonrasında kar yağar örtülür her şey. O zaman ya kara teslim olur bir daha filizlenmemek üzere donarız ya da güneşi bulup kara kışları eğiterek yeniden yaşam sözleri veririz.
Adı-Soyadı: Saynur Turşu
Anne – Baba Adı: Zemzeme – Ali
Doğum Yeri: Bitlis
Katılım Yılı: 2007
Şahadet Tarihi ve Yeri: 19 Haziran 2012 / Şitaza, Şemdinli, Hakkari