Halepçe katliamının 30. yılında Rojinda Besta’nın kaleminde Ömer’in ikizi… Fotograf’ta elma kokusuna bürünen Ömer bebeğin ağzıyla katliam anlayılıyor.
ÖMER’İN İKİZİ…
Hep bu şehirde oynadım ben
Oyunlarımız hep buraya aitti.
Tozun toprağin içinde büyüdük
Ama hiç gocunmadık bundan
Çünkü burası bildik dünyayı
Dünyamız gördüğümüz kadardı
Herşey güzel değildi elbet
Ama biz mutluyduk küçücük dünyamızda.
Babam Ömer çok severdi beni
Çünkü ben ve ikizim 7 kızdan sonra gelmiştik dünyaya
Yerimiz ayrıydı tabii..
Ablalarımın neşeli cıvıltılarıyla büyüyordum
Taa ki o güne kadar…
Öğlendi.
Babam evdeydi.
Tam sofraya oturmuş yemeğe başlamıştı ailem
Ben ve ikizim de annemizin kucağında süt emiyorduk..
Nerden bilecektik son sütümüzdür
Birden sesler geldi dışardan
Bir hawar bir kıyamet
Sanki dünya o gün yok olacak
Babam birden korkuyla kalkıp kaptı beni
Annem de ikizimi ve kızları aldı ve dışarı..
Babam göğsüne basmış
Olanca hızıyla koşuyordu
O an fark ettim havada elma kokusu vardı
Peki babam neden koşuyordu?
Seviyordu halbuki elmayı..
Peki neden?
Ben kucağında böyle düşünürken
Sokağı bitirmiş
Aşağı sokağa inmiştik
O evin önüne geldiğimizde babam yere yığıldı
O koca adam, babam üzerime kapandı
Kolunu destek almıştı beni ezmeyeyim diye
Bense işin tadını çıkarmaya çalışıyordum.
Hem babamın o nefis kokusunu soluyor
Hem de en sevdiğim meyve olan elma kokusunu
Sonra annem geldi aklıma
Ve ikizim.
7 ablam…
Ne olmuştu acaba onlara
Neden herkes yerde uzanmış yatıyordu
Bütün komşularımız, kadınlar, çocuklar neden hepsi yerdeydi?
Elma kokusu birden ağırlaşmaya başladı
Ne olmuştu peki,
Gökten elma mı yağmıştı?
O sırada gözlerimi kapayıp hayal kurmaya başladım..
Aynı elma kokusu Süleymaniye ve Hacı Ümran’a da atılmıştı yıllar önce
Orda da çocuklar elma kokusundan bayılmıştı.
Gözümü açtığımda artık babam nefes almıyordu
Kokusu da değişmişti babamın
Tekrar kapadım gözlerimi.. Enfali düşündüm..binlerce insanımı
Hepsi aynı elma kokusuyla ölmemişti
Kurşun yağmıştı bedenlerine
Sonra kimyasallar her yerine yağdı ülkemin
Her yerde yaşandı elma kokusunun o ağır acısı
Çocuklar seviyor diye elmayı
Hep onu attılar üzerimize..
ROJİNDA BESTA